1 Sapagkat itong si Melquisedec na hari ng Salem at saserdote ng kataas-taasang Diyos ang siyang sumalubong kay Abraham nang siya ay bumalik mula sa pagpatay sa mga hari, at siya ang nagpala kay Abraham,2 na sa kaniya rin ibinigay ni Abraham ang ikasampung bahagi ng lahat, na ang una ngang ibig sabihin ng kaniyang pangalan ay “hari ng katuwiran,” ngunit pagkatapos naman ay hari ng Salem na ang ibig sabihin ay “hari ng kapayapaan.”3 Siya ay walang ama, walang ina, walang talaan ng mga angkan, ni walang simula ng mga araw o wakas ng buhay, ngunit siya ay itinulad sa anak ng Diyos at nananatiling saserdote magpakailanman.4 Ngayon ay inyong pinagmamasdan ang dakilang taong ito, na kahit si Abraham na ating ninuno ay sa kaniya nagbigay ng ikapu na nagmula sa mga sinamsam.5 At totoong sila na nagmula sa mga anak ni Levi, na tinanggap ang pagiging saserdote, ay may utos upang tumanggap ng ikapu mula sa mga tao ayon sa kautusan, ito ay sa kanilang mga kapatid, kahit na sa kanila na nagmula sa balakang ni Abraham.6 Ngunit siya na ang angkan ay hindi nagmula sa kanila ay tumanggap ng ikapu mula kay Abraham at siya na nagtataglay ng mga pangako ay kaniyang pinagpala.7 At walang anumang pagtatalo, ang mas mababa ay pinagpapala sa pamamagitan niya na nakahihigit.8 At sa dako ngang ito, ang mga taong may kamatayan ay tumatanggap ng ikapu, ngunit sa kabilang dako, siya na tumatanggap ng mga ito ay pinatototohanan na siya ay nabubuhay.9 At upang sabihin ang kagaya sa sinabi, si Levi rin na siyang tumatanggap ng ikapu ay nagbayad ng ikapu sa pamamagitan ni Abraham10 sapagkat siya ay nasa balakang pa ng kaniyang ninuno nang sinalubong siya ni Melquisedec.11 Kaya kung totoong ang pagiging-ganap ay sa pamamagitan ng pagkasaserdote ng mga Levita (sapagkat sa ilalim nito ay tinanggap ng bayan ang kautusan) ano pa ang pangangailangan upang tumindig ang isa pang saserdoteng ayon sa pangkat ni Melquisedec at hindi ayon sa pagkatawag sa pangkat ni Aaron?12 Dahil nang binago ang pagkasaserdote, kinakailangan ding magkaroon ng pagbabago sa kautusan13 sapagkat siya na tinutukoy ng mga bagay na ito ay kabahagi sa ibang lipi, na mula sa liping ito ay walang sinuman ang nakapaglingkod sa dambana.14 Sapagkat ang ating Panginoon ay malinaw na nagmula sa Juda, na sa liping ito ay walang sinabi si Moises patungkol sa pagkasaserdote.15 At lalo pa itong naging higit na malinaw dahil tumindig ang isang saserdote na katulad ni Melquisedec,16 na siyang hindi naging gayon ayon sa kautusan ng makalaman na utos kundi ayon sa kapangyarihan ng buhay na walang katapusan17 sapagkat pinatototohanan niya, “Ikaw ay isang saserdote magpakailanman ayon sa pangkat ni Melquisedec.” Awi 110:418 Dahil totoong nagkakaroon ng pagpapawalang-saysay sa naunang utos dahil ito ay mahina at walang pakinabang,19 sapagkat ang kautusan ay walang pinaging-ganap kundi ang pagdala ng lalong mabuting pag-asa na sa pamamagitan nito ay lumalapit tayo sa Diyos.20 At yamang hindi walang panunumpa na siya ay ginawang saserdote,21 sapagkat totoong ang mga ito ay naging saserdote na walang panunumpa, ngunit siya ay may panunumpa sa pamamagitan niya na nagsabi sa kaniya, “Ang Panginoon ay nanumpa at hindi magsisisi, ‘Ikaw ay saserdote magpakailanman ayon sa pangkat ni Melquisedec,’ ” Awi 110:422 sa pamamagitan nito, si Jesus ang naging katiyakan ng lalong mabuting tipan.23 At totoong marami sila na naging mga saserdote na dahil sa kamatayan ay nahadlangang magpatuloy,24 ngunit dahil ang taong ito ay nananatili magpakailanman, siya ay may pagkasaserdoteng hindi nagbabago.25 Dahil dito, siya naman ay may kakayahan na iligtas ng lubusan yaong mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan niya dahil siya ay nabubuhay magpakailanman upang mamagitan para sa kanila.26 Sapagkat nararapat sa atin ang ganitong pinakapunong saserdote na banal, na walang dungis, na hiwalay sa mga makasalanan at ginawang higit na mataas kaysa sa kalangitan.27 Siya ay hindi katulad ng mga pinakapunong saserdote na kailangang maghandog ng mga hain araw-araw, una para sa kaniyang sariling mga kasalanan at pagkatapos ay para sa mga kasalanan ng bayan, dahil ito ay kaniyang minsanang ginawa nang inihandog niya ang kaniyang sarili.28 Sapagkat ang kautusan ay nagtatalaga ng mga pinakapunong saserdote na mga taong may kahinaan, ngunit ang salita ng panunumpa pagkatapos ng kautusan ay nagtalaga sa Anak na pinaging-ganap magpakailanman.
