Paavali ja Pytoness

Acts 16

1 Siya ay dumating sa Derbe at sa Listra, at narito, naroroon ang isang alagad na ang pangalan ay Timoteo, na anak ng isang babaing Judio na mananampalataya, ngunit ang kaniyang ama ay isang Griyego.2 Siya ay kinikilala ng mga kapatid sa Listra at Iconio na may mabuting patotoo.3 Ninais ni Pablo na siya ay sumama sa kaniya, kaya siya ay kinuha at tinuli niya dahil sa mga Judio na naroroon sa mga dakong iyon sapagkat alam ng lahat na ang kaniyang ama ay isang Griyego.4 At sa paglalakbay nila sa mga lungsod, ang mga batas na napagpasyahan ng mga apostol at ng matatanda sa Jerusalem ay ibinigay nila sa kanila upang sundin.5 Kaya nga, ang mga iglesiya ay patuloy na tumitibay sa pananampalataya at nadadagdagan ang bilang sa araw-araw.6 At sa kanilang pagdaan sa Frigia at sa lalawigan ng Galacia, sila ay pinagbawalan ng Banal na Espiritu na mangaral ng salita sa lalawigan ng Asya.7 Nang sila ay dumating sa Misia, pinagsikapan nilang magtungo sa Bitinia, ngunit sila ay hindi pinahintulutan ng Banal na Espiritu.8 Ngunit nang sila ay dumaan sa Misia, sila ay bumaba patungo sa Troas.9 At isang pangitain sa gabi ang nakita ni Pablo. May isang lalaking taga-Macedonia ang nakatayong nagsusumamo sa kaniya at nagsasabi, “Tumawid ka patungong Macedonia at tulungan mo kami.”10 At pagkatapos niyang makita ang pangitain, kaagad naming sinikap na magtungo sa Macedonia dahil nakatitiyak kami na ang Panginoon ang tumawag upang ipangaral ang ebanghelyo sa kanila.11 Kaya nang nakapaglayag kami mula sa Troas, kami ay tuwirang naglayag sa Samotracia at sa Neapolis nang sumunod na araw.12 At mula roon ay naglayag kami patungo sa Filipos, na siyang pangunahing lungsod na bahagi ng Macedonia, na sakop ng Roma. At kami ay nanatili ng ilang araw sa lungsod na iyon.13 At sa araw ng Sabat, kami ay pumunta sa labas ng lungsod sa tabi ng ilog kung saan ang pananalangin ay kinaugaliang gawin. At habang kami ay nakaupo, kami ay nakipag-usap sa mga babaing nagtipun-tipon doon.14 At may isang babae roon na ang pangalan ay Lydia, isang mangangalakal ng telang kulay ube mula sa lungsod ng Tiyatira, na sumasamba sa Diyos, ang nakikinig sa amin. Ang Panginoon ang nagbukas ng kaniyang puso upang pakinggan ang mga bagay na sinasabi ni Pablo.15 At nang siya at ang kaniyang sambahayan ay nabawtismuhan, nagsumamo siya sa amin na sinasabi, “Kung ibinilang na ninyo akong matapat sa Panginoon, tumuloy kayo sa aking bahay at kayo ay manatili roon.” At siya ay nakiusap sa amin.16 At nangyari na habang kami ay patungo sa pook-dalanginan, sinalubong kami ng isang aliping babae na inaalihan ng espiritu ng panghuhula. Siya ay nagdadala ng malaking kita sa kaniyang mga panginoon sa pamamagitan ng panghuhula.17 Siya ay sumunod kay Pablo at sa amin, at sumisigaw na sinasabi, “Ang mga lalaking ito ay mga alipin ng Kataas-taasang Diyos. Sila ang nangangaral sa atin sa daan ng kaligtasan.”18 At ginagawa niya ito sa loob ng maraming araw. Ngunit si Pablo ay nabagabag at siya ay lumingon, at sinabi niya sa espiritu, “Inuutusan kita, sa pangalan ni Jesu-Cristo, lumabas ka sa kaniya.” At ito ay lumabas sa oras ding iyon.19 Ngunit nang nakita ng kaniyang mga panginoon na wala na ang inaasahan nilang pagkakakitaan, dinakip nila sina Pablo at Silas at kinaladkad sila patungo sa pamilihan, sa harapan ng mga pinuno.20 Nang naiharap na sila sa mga kapitan, sinabi nila, “Ang mga lalaking ito na mga Judio ay lubos na nanggugulo sa ating lungsod,21 at sila ay nangangaral ng mga kaugaliang hindi sa atin ipinapahintulot na tanggapin ni gawin bilang mga mamamayan ng Roma.”22 Kaya ang napakaraming tao ay sama-samang tumindig laban sa kanila at pinunit ng mga kapitan ang mga damit nila at iniutos na sila ay paluin ng mga pamalong kahoy.23 Pagkatapos silang paluin ng marami, sila ay dinala sa kulungan at ipinagtagubilin sa bantay ng bilangguan na sila ay ingatang mabuti.24 Nang natanggap na nito ang gayong utos, sila ay kaniyang itinulak sa kaloob-looban ng bilangguan at piniit ang kanilang mga paa sa mga pangaw.25 At sa hatinggabi, sina Pablo at Silas ay nananalangin at umaawit ng mga himno para sa Diyos at ang mga bilanggo ay nakikinig sa kanila.26 At biglang nagkaroon ng malakas na lindol, kung kaya nayanig ang mga saligan ng bilangguan, at ang lahat ng mga pinto ay kaagad nabuksan, at ang mga gapos ng lahat ay nakalas.27 At nang nagising ang bantay ng bilangguan mula sa pagkakatulog at nakita niyang bukas na ang mga pinto ng kulungan, binunot niya ang kaniyang tabak at tinangkang patayin ang sarili sa pag-aakalang nakatakas na ang mga bilanggo.28 Ngunit si Pablo ay sumigaw nang may malakas na tinig na sinasabi, “Huwag mong gawan ng masama ang iyong sarili sapagkat naririto kaming lahat.”29 Kaya humingi siya ng mga ilaw, at siya ay nagmadaling pumasok at nanginginig na nagpatirapa sa harapan nina Pablo at Silas.30 At pagkatapos niya silang dalhin sa labas, sinabi niya, “Mga ginoo, ano ang kinakailangan kong gawin upang ako ay maligtas?”31 Kaya sinabi nila, “Sumampalataya ka sa Panginoong Jesu-Cristo at maliligtas ka, ikaw at ang iyong sambahayan.”32 At ipinangaral nila sa kaniya ang salita ng Panginoon at sa kanilang lahat na nasa kaniyang bahay.33 At sa oras din ng gabing iyon, sila ay kaniyang kinuha at hinugasan niya ang kanilang mga sugat. At siya ay kaagad na binawtismuhan gayundin ang kaniyang buong sambahayan.34 Pagkatapos, sila ay kaniyang isinama sa kaniyang bahay, sila ay hinainan niya ng pagkain. At siya ay nagalak kasama ang kaniyang buong sambahayan na sumampalataya na sa Diyos.35 Nang sumapit na ang araw, ang mga kapitan ay nagsugo ng mga sarhento na sinasabi, “Palayain niyo ang mga taong iyon.”36 Ibinalita ng bantay ng bilangguan kay Pablo ang mga salitang ito, “Nagsugo ang mga kapitan upang kayo ay palayain. Kaya ngayon, lumabas kayo at humayo kayong may kapayapaan.”37 Ngunit sinabi ni Pablo sa kanila, “Hinagupit nila kami nang hayagan na hindi nahatulan at itinapon kami sa bilangguan kahit kami ay mga mamamayan ng Roma, at ngayon ay palihim nila kaming pinapalabas? Hindi maaari! Kinakailangang sila mismo ang pumarito at hayaang sila ang magpalaya sa amin.”38 At isinalaysay ng mga sarhento ang mga salitang ito sa mga kapitan at sila ay natakot nang kanilang narinig na sila ay mga mamamayan ng Roma.39 Kaya nang sila ay dumating, sila ay nagsumamo sa kanila. At nang sila ay kanilang mailabas, kanilang hinihiling na sila ay umalis sa lungsod.40 At sila ay nakalabas mula sa kulungan at nagtungo kina Lydia. At nang nakita nila ang mga kapatid, pinatibay nila ang kanilang kalooban at sila ay umalis.